TBMM’de kulisler hareketli. Seçim dili hızlanıyor. Takvim açıklanmıyor ama siyasi takvim fiilen daralıyor. Ankara’da hava değişti. Bu, seçim havası.
Seçim kararını hükümet açıklar. Ama zamanını hayatın akışı belirler. Bu ülkede süreçler bir günde oluşmaz; önce hissedilir. Hava değişir, rüzgâr yön değiştirir. İnsan “bir şey oluyor” der ama adını hemen koymaz. Seçim de böyledir.
Önce kuliste hissedilir. Sözler artar. Söylenenler azalır, ima ve beklenti çoğalır.
Resmî ilan yoktur ama seçim havası artık oluşmuştur. Ardından sokak devreye girer. Pazarın dili değişir, kahvede cümleler kısalır, evlerde aynı soru dolaşır. Tarih bilinmez ama beklenti büyür. Bu beklenti kavga değil, birlik beklentisidir.
Türkiye’de seçimlerin gelişi böyledir; ne sürprizdir ne de rastlantı. Toprak ısınmadan ürün vermez, toplum hareketlenmeden sandık konuşulmaz. Ama asıl olan sandık değil, toprağın kendisidir.
En sonunda kararın muhatabı ortaya çıkar; yetkili cümle kurulur ve o ana kadar dolaşan söz resmiyet kazanır. Bu süreçte isimler ikinci plandadır. Kim gelir, kim gider meselesi değildir; asıl olan devletin sürekliliği, milletin birliği, vatanın dirliğidir.
Sandık gelir, görev değişir; ama devlet kalır, millet kalır, birlik kalır, sorumluluk kalır. Bugün yaşanan şey bir gerilim değil, bir beklentidir; bu beklenti ayrışma değil, beraberlik ister; sesin yükselmesini değil, sağduyunun hâkim olmasını ister.
Karar açıklanmadan önceki bu aşama, sürecin yönetildiği fakat henüz ilan edilmediği evredir.
Bu topraklarda belirleyici olan, isimler değil; sürecin sağduyu ve toplumsal denge içinde yürütülmesidir.
