Bir ülkede üniversite kazanmak artık sevinç üretmiyorsa,
bir vize onayı bayram gibi kutlanıyorsa,
orada eğitim değil, gelecek çökmüş demektir.
Pakistan’da bir üniversite diploması, bir vize randevusundan daha AZ değerli görülüyorsa, bu yalnızca bir eğitim krizi değil, küresel bir gelecek krizidir.
Toplumu ayakta tutan şey para değil umut iken, umut çöktüğünde en pahalı şey insan olur.
Pasaport bir kimlik değil, bir kurtuluş belgesine dönüşmüşse, bu kolektif bir çaresizliktir.
Artık “başardım” demek
iyi bir üniversiteye girmek değil,
başka bir ülke tarafından kabul edilmek demektir.
Bir genç, kendi ülkesinde kalmayı değil, başka bir ülkeye kabul edilmeyi başarı sayıyorsa, bu sessiz bir iflastır.
Buna beyin göçü denir.
Ama gerçekte bu bir onur göçüdür.
İnsan değer görmek için,
güvende olmak için,
özgür yaşamak ve
korkmadan kendini ifade edebilmek için gider.
Gençler üniversite tercihinden önce hangi ülkenin vize verdiğini araştırıyorsa, bu sistemin kendi insanını kaybettiğinin kanıtıdır.
Bir ülkede gençler bavul hazırlıyorsa sistem çoktan iflas etmiştir.
